Keven Ne Demek? Bir Kelimenin Derinliğine Yolculuk
Hayatımda bir kelime var ki, anlamı her defasında bana yeni bir şey anlatıyor. Keven… Bu kelime, önce sadece sıradan bir kelime gibi göründü. Ama zamanla, yaşadıkça ve düşündükçe, içinde ne kadar derin bir anlam barındırdığını fark ettim. Bugün, bu kelimenin anlamını bulmak için çıktığım yolculuktan, içimdeki duygularla ördüğüm bir hikâyeyi paylaşmak istiyorum.
Bir Yaz Günü ve O Duygusal Yokuş
O yaz Kayseri’deki o sıcak günde, babamla birlikte evimizin arkasındaki bahçeye gitmiştik. Yazın sıcaklığı her zaman insanın ruhunu ağırlaştıran bir şeydir, değil mi? Ama o gün, o an, her şey çok farklıydı. Bahçenin kenarında büyüyen küçük bir çiçek, başımı döndüren bir şekilde bana Keven’i hatırlattı. Ne kadar anlamlı olabilir ki bir çiçek? Ama işte o çiçek, birdenbire kelimenin ne kadar derin bir anlam taşıdığını anlamama sebep oldu.
Babam, bu çiçeği görüp, “Keven” dedi. Bu kelime, o anda sadece bir çiçek ismi gibi gelmişti bana. Ama babamın söyledikleriyle kafamda her şey yerli yerine oturdu. Keven, Kayseri’nin yerel dilinde “yaralı”, “huzursuz” ya da “üzgün” anlamına gelir. Bir anda tüm içimdeki karmaşık duygulara bir anlam kazandı. Çünkü, ne zaman duygusal olarak zorlu bir durumla karşılaşsam, hep bir “keven” olmuştum. Sanki bir yaralı, bir eksik ya da huzursuz kalmıştım. Babamın bu kelimeyi kullanması, kalbimde bir yerlerde beni kıran o anıları tekrar hatırlattı.
İçimdeki Keven
Yaz mevsiminin ortasında, bütün yaz boyunca sürekli kaybolduğum bir yer vardı. Kayseri’nin sokakları, evimizin arkasındaki parklar, insanların arasındaki sessiz anlar… Hep bir yerde kaybolmuş, bir şeyleri arıyordum ama ne olduğunu bilmiyordum. Belki de huzuru, belki de bir anlamı. O gün, Keven’i öğrendiğimde, bir tür duygusal yarama da dokundu. Keven, aslında bir anlamda beni anlatıyordu. Çünkü içimdeki huzursuzluğu, eksikliği, kaybolmuşluğu anlatan tek kelimeydi.
O gün babama dönüp, “Keven aslında benim, değil mi?” demiştim. O an babam bana hiç beklemediğim bir şekilde baktı. Gözlerinde biraz hüzün, biraz anlayış vardı. “Evet,” dedi, “ama keven yaralıyken, kendini iyileştirebilecek gücü de bulur.” O söz, içimdeki yarayı saran bir iyileşme anlamı taşıdı. Keven’in yalnızca “yaralı” anlamına gelmediğini, aynı zamanda bir iyileşme sürecini de barındırdığını o zaman fark ettim.
Keven’in Beni Değiştiren Anlamı
Keven’i bir kelime olarak öğrendiğimde, ona duygusal bir bağ kurmaya başlamıştım. Sadece bir kelime değil, bir duyguydu o. Ve ben, zamanla, kendi içimde bu “keven”i taşımaya başladım. Her hayal kırıklığı, her kayıp, her yalnızlık hissi, bir Keven gibi hissettirdi. Ama aynı zamanda her iyileşme, her yeniden başlama da bir Keven’di. Bu kelime, bana hayatta duygusal olarak yaralı olmanın aslında bir eksiklik değil, bir dönüşüm süreci olduğunu öğretti.
Bir sabah, parkta yürürken, aklımda bir sürü düşünce vardı. “Keven” kelimesinin anlamını düşündüm ve o an şunu fark ettim: Bütün bu yaşadıklarım, içimdeki Keven’in bir parçasıydı. Keven, kaybolmuş hissettiğimde değil, aslında ne zaman yeniden toparlanmaya karar verdiğimde anlam kazanıyordu. Keven, belki de kendime izin verdiğim her yarada, her düşüşte, yeniden kalkabilme gücünü bulmamda saklıydı.
Keven, Sadece Bir Kelime Değil
Şimdi, zaman geçtikçe, Keven’in anlamı daha da derinleşiyor. O yaz gününden bu yana, içimdeki Keven’i daha çok kabul ediyorum. Keven, yalnızca bir kelime değil, bir süreç, bir dönüşüm ve bir iyileşme sembolü haline geldi. Bir insanın içindeki yaraları sarması, zaman alır ama Keven, her zaman yeniden başlama umudu taşır. Bu kelimeyi öğrendiğimde, aslında bir hayat dersi almıştım: Her yaralanma, her kayıp, içinde iyileşme potansiyeli taşır.
Keven, bana sadece Kayseri’nin bir kelimesini değil, yaşamın gerçek anlamlarını hatırlatıyor. İster hüzünlü bir anı olsun, ister sevdiğim birini kaybettiğimde duyduğum o eksiklik, Keven beni her zaman hatırlatıyor: “Her yarada, bir iyileşme gücü vardır.”
O yazın sonunda, Keven artık sadece bir kelime değil, hayatımda sürekli var olan, her duygusal haliyle beni büyüten bir öğretmene dönüşmüştü.